Hakkımda / İletişim bilgilerim

asli minik

Bugüne kadar hiçbir genel yargıyı düşünüp kafa yormadan kabul etmedim. Önyargılardan, tanımadan, bilmeden fikir sahibi olmaktan Allah’tan korkar gibi korktum. Bana benzeyenden, benim gibi olandan kaçtım, çünkü aradığım farklı olandı. O nedenle büyük bir imparatorluğun kalıntısı ülkemdeki azınlıkların hayatını, o evlerde neler piştiğini, hangi şarkılarla coşulup hangi türkülerle ağlandığını hep merak ettim. Yabancı olan, yeni olan hep çekici oldu benim için. Belki de o yüzden hayatımın akışını baştan sona değiştiren de, uzak ülkelerden gelen bir yabancı oldu..

İstanbul’dan önce İtalya’ya!.

İşin ilginciyse, ‘yabancı olan’ beni ne kadar çekerse çeksin, hayatımın hiçbir döneminde başka bir ülkede yaşamayı düşünmememdi sanırım. Dolmuşa binince şoförüne para uzatıp üstüne teşekkür edemeyeceğim, sokaklarında çıtır simit alamayacağım, kapılarında poğaça kokusu tüten pastanelerden, demli çaydan, balık ekmekçilerden, martılardan, denizden uzak bir yaşantı dünyanın sonu gibiydi! Ama ne diyorlar ve boşa demiyorlar: Aşk her şeye kadirdi! “Gidelim” diyen aşk olunca, tası tarağı toplayıp Türkiye’de herkesin ‘kardeş millet’ diye andığı İtalyan vatanında aldım soluğu..

İlk gurbetliğimde, Roma’da havaalanına inip de arabaya bindiğimde, eşimin doğup büyüdüğü Perugia’ya kadar yabancı plakalara bakıp bakıp yaklaşık üç saat hiç durmadan ağladım! Geçmişimin sıfıra dönüştüğü, gazetecilik diplomamın bir hiç sayıldığı, ailesiz, arkadaşsız bir uzak ülke!. Memleketimin ilk bayramında sokağa çıkıp çaresiz, şehri turladığımı bilirim. Ya da ablam doğum yaptığında evimizin alt katında oturan Arnavut ailenin minik oğluna gidip sarıldığımı.. Yine kendimi avutmak için elimde fotoğraf makinesi saatlerce sokakları arşınladığımı.. İşsizliğin verdiği iç sıkıntısıyla deliler gibi İtalyan yemek kitapları tarifleri satın alıp, her akşam başka bir yemek pişirdiğimi.. (Hatta o dönem eşim tarafından uluslararası mutfak ödüllerini hak edeceğim günler olarak anılır).

İtalyanca öğrenmek için evimize beş dakika uzaklıktaki Yabancılar Üniversitesi’ne gidişim; okuldaki hocaların neden İtalyanca öğreniyorsunuz sorusuna sınıfta bir tek benim, “Mecburiyetten” cevabım; dili öğrendikçe sevip sarılmam; İtalyanlar’la artan temasım; o dönemde yalnızlık duygumu gidermek için sürekli destek olmaya çalışan Fransız kayınvalidemle tiyatro, opera izlemelerimiz, onun çoğu öğretmen emeklisi İtalyan dostlarıyla pastanede kek, pasta, çay tadımlarımız; eşimin her akşam eve dönüşünde sırf bunalmayayım diye şehri ya da yakınlarını gezme teklifi..

Perugia’nın yabancıları, göçmenleri üzerine yapacağım fotoğraf çalışmasına gerek kayınvalidemin, gerek eşimin sonsuz teşviki.. Dosya sayesinde benim gibi İtalya’ya göçmen olarak gelmiş kişilerle tanışmam, başta birbirinden tatlı iki Japon hanım olmak üzere candan arkadaşlar edinmem.. Bir yıllık süreçte ortaya çıkan siyah-beyaz fotoğraf dosyası ve henüz dosya yayımlanmadan ikinci göç..

İtalya’dan Fransa’ya…

Yine salya sümük, yine yollarda, bu kez mini bir Twingo’ya yüklenmiş maksimum miktardaki eşyayla rotamız Fransa, Paris yakınları! Eşimin iş arama süreci.. Benim bu kez başka bir dil, Fransızca öğrenme çabam, okula gidişim! Soğuk, gri, gezmesi zevkli, yaşaması zor bir ülke.. Bu kez yine eşimin desteğiyle, Fransa’daki Türkler üzerine bir kitap hazırlamam.. ‘Turcs en France’ başlığıyla yayımlanan kitabın Fransa’da, Fransızca yayımlanması..

Bu arada İtalya’dan gelen güzel haber: İtalya’daki yabancılar konulu fotoğraf dosyamın devletin bir kurumunca özel dosya olarak basılması, basına tanıtım için Perugia’ya davet almam. Ardından Fransa’da bir ortaokulun kütüphanesinde miniklerle çalışmam, onlarla ‘Aşk ve Arkadaşlık’ üzerine hazırladığımız fotoğraf dosyası. Sonra işsizlik ve karamsarlık.. Derken iş arama sürecinde karşıma çıkan, dünyalar iyisi bir sosyal danışmanın desteğiyle benim için en doğru ve uygun mesleği bulmam:

Paris’te turist rehberliği!

Eşime ilk söylediğimde, “Sen sağını solunu bilmiyorsun, nasıl yapacaksın!” tepkisi, sonra buna uzun süre gülüşümüz; eşlikçi-rehberlik okuluna başvurum, geçtiğim sınav, yatılı okulda bir okul yılı süren eğitim; orada çoğu yurtdışı tecrübesi bulunan, birbirinden tatlı Fransız gençlerle karşılaşmam, onların Fransızca aksanıma takılmaları, bana her gün yeni bir deyim, tabir öğretmeleri, sınıftaki bir zenci çocukla kurduğum yakın arkadaşlık, rehber hocamın hep yüreklendirici tutumu ve evde kapalı hayattan, işsizlikten kurtuluş!

Türkiye’nin her bayramında, okul tatillerinde Paris’e gelen sizler sayesinde sona eren ‘memleket hasretim’, ‘gurbetliğim’! Her birinizde ailemden birini, bir arkadaşımı, bir yakınımın çocuğunu görüyor hissim! Çok özlediğim simitlerden, poğaçalardan getirmeniz.. Memleket hallerini anlatmanız.. Çocukluğumun rüzgarını, kokularını, sohbetlerini aktarmanız.. Hem de hiç farkında olmadan..

İlk zamanlarda tur sonunda boynuma sarıldığınızda ağlamamak için kendimi zor tutmam, uçağa binmek üzere yolculadığımda eve dönüş otobüsünde sessizce zırlamam bundandı. “Sen artık Paris’teki dostumuzsun” deyişleriniz, Paris hikayelerini benden dinlemekten aldığınız zevki defalarca ifadeniz, orta yaş üstünün çocuğu,  yaşıtlarımın kırk yıllık arkadaşı gibi yaklaşması; benden gençlerin abla-kardeş tavrı..

Beni ‘gurbetlikten’ siz kurtardınız ve ben artık sizi uğurlarken ağlamıyorum, çünkü alıştım.. Siz bana, Paris’e geliyorsunuz, ben sizi birkaç gün ağırlıyorum, dilimin döndüğünce bir Türk olarak Paris’i, Fransa’yı, Fransız hayatını sizinle paylaşıyor, gözlerinizdeki memnuniyet ifadesini her okuyuşumda “Tamam” diyorum. “Oldu bu iş! Paris’i sevdirdim!”

Ve şimdi www.parismektuplari.com blogumla, Paris rehberliği sitemde yapamadığımı yapıp, size daha yakın, daha sıcak, daha buralı hikayeler anlatacağım; tıpkı turlarımdaki gibi aklınızın bir köşesinde tatlı bir Paris-Fransa hatırası bırakacağım.

Blogumda, sitemde, olmadı Paris turlarımda görüşmek, tanışmak dileğiyle..

Aslı ULUSOY-PANNUTI

İletişim bilgilerime gelince..

Siradisi Paris Rehberi Aslı Ulusoy-Pannuti ile Paris turlarınız ya da “Paris mektupları” hakkında iletişime geçmek isterseniz:
Tel: 0033 6 14 23 50 74

asli@siradisiparisrehberi.com 

asliulusoy@hotmail.com

www.siradisiparisrehberi.com